2 yıl önce boşanmış bi bayan olarak yazıyorum bunları. Sanırım içimi dökmeye kimseyi bulamadığımdan. Kimse boşanmak istemez, emin olun ama kader sizi öyle bi noktaya getiriyor ki bitiyor. Bittiğinde kendime yepyeni sayfa açtım kendime söz verdim. Mesleğimi yapmaya başladım bosandığımda 39 kiloydum ve kilo aldım. Ben unuttum ama insanlar susmadı. Ne komşu ne arkadaş. Sürekli size geçmişi hatırlatırlar. Hele bi de kendi ayakları üzerinde duran güçlü bi kadınsanız. Cok mutlu oldıgunuz bi an "aa seni döver miydi" gibi aptalca sorular. Ve birisi çıktı karşıma. Ortak yönümüz o kadar fazlaydı ki hayatın bana ödülü olarak düşündüm ona. Ama sırf boşanmış oldugum için her gün yalanlar. Tabi hepsi çıktı ortaya. Çok yıldım insanlardan. Yaşadıklarım değil bana insanların sözleri acı veriyor. Evet çağ atladık güya 2020 yılı. Ve hala boşanan insanlara kötü gözle bakan toplum. Bi de bayansanız herşey o kadar zor ki. Google da bunu arattım istemeden bekar bi erkek neden bosanmıs kadınla evlenmek istemez. Bu kaderi ben seçmedim. Evlenirken de boşanmak için evlenmedim. Ama hayat. Bilemiyoruz. Lütfen etrafınızda ki insanları ne olursa olsun yargılamayın. Hayatlarını, seçimlerini...
Herkesin hayatı kendine zor emin olun.